از دیدگاه سخنوران و محققان, اصحاب و شاگردان

راویان امام عسکری (ع) – عبدالعظیم بن عبدالله

وی عبدالعظیم بن عبدالله بن علی بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابیطالب علیهم السلام و کنیهاش ابوالقاسم است… [۶۴۰] . [ صفحه ۳۱۸] شیخ طوسی در جایی او را از یاران امام هادی علیه السلام و در جای دیگر، از یاران امام عسکری علیه السلام شمرده و میگوید: «عبدالعظیم بن عبدالله حسنی، رضی الله عنه» [۶۴۱] . آن حضرت از ستم حاکم وقت گریخته و وارد ری شد و به صورت مخفیانه در خانهی یکی از شیعیان در محلهی شیعهنشین «سکه الموالی» اقامت گزید. روزها روزه داشت و شبها به نماز میپرداخت. او پنهانی و ناشناخته بیرون میرفت و قبری را که در مقابل قبر (فعلی) او است، زیارت میکرد و میفرمود: این قبر یکی از فرزندان موسی بن جعفر علیه السلام است. او همچنان در پناهگاه پنهان بود و [به تدریج] شیعیان خاندان پیامبر – صلوات الله علیه – از حضور او باخبر شدند، به گونهای که بیشتر آنان او را شناختند. یکی از شیعیان، رسول اکرم صلی الله علیه و آله را در خواب دید که به او فرمود: پیکر مردی از فرزندان من از «سکه الموالی» تشییع میشود و در کنار درخت سیب در باغ عبدالجبار بن عبدالوهاب، به خاک سپرده میشود، آنگاه به محل دفن آن بزرگوار اشاره کرد. آن مرد نزد صاحب باغ رفت تا آن درخت و محدودهی آن را از او بخرد. صاحب باغ بدو گفت: درخت و محل آن را برای چه میخواهی؟ وی خواب خود را باز گفت و صاحب درخت گفت که: او هم مانند این خواب را دیده است. لذا محل درخت را با کلیهی باغ وقف آن بزرگوار و شیعیان نموده تا امواتشان در آن دفن شوند. پس از آن عبدالعظیم – که خداوند او را رحمت کند – بیمار شد و از دنیا رفت. وقتی حضرت را برای غسل دادن عریان نمودند نوشتهای همراه او یافتند که نسبت وی در آن نوشته شده بود، بدین ترتیب: «من ابوالقاسم عبدالعظیم بن عبدالله بن علی بن حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابیطالب علیهم السلام هستم» [۶۴۲] .
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *