از دیدگاه سخنوران و محققان, اصحاب و شاگردان

راویان امام عسکری (ع) – فضل بن شاذان بن خلیل

وی ابومحمد ازدی نیشابوری است و پدرش از یاران یونس بود. از امام باقر علیه السلام نیز روایت [ صفحه ۳۲۴] کرده است. او ثقه و مورد اعتماد و یکی از یاران فقیه و متکلم ما و در این طایفه از ارج و مقام خاصی برخوردار بود. شخصیت او معروفتر از آن است که وی را توصیف کنیم. گنجی دربارهی او گفته است: «وی ۱۸۰ جلد کتاب تألیف نموده، برخی از آنها، چون کتاب النقض علی الاسکافی فی تقویه الجسم به ما رسیده است» [۶۶۸] . شیخ طوسی در توصیف او گفته است: «فضل بن شاذان، فقیهی متکلم و شخصیتی گرانقدر بوده است. وی تألیفاتی داشته است، از جمله کتاب الفرائض الکبیر و… [۶۶۹] «در جایی او را از یاران امام هادی [۶۷۰] و جای دیگر، از یاران امام عسکری علیهما السلام [۶۷۱] به شمار آورده است. آن گونه که کشی آورده، از ناحیهی مولایمان امام عسکری علیه السلام مطالبی در مذمت او وارد شده است، ولی هیچ کدام از آنها ثابت و مسلم نیست، بلکه امام علیه السلام برای او طلب آمرزش نموده و کتاب او را که همراه «بوشنجی» بوده، تصحیح فرموده است. کشی از محمد بن حسین بن محمد هروی از حامد بن محمد ازدی بوشنجی ملقب به «فورا» (از مردم بوزجان نیشابور) روایت کرده که گفت: «آن هنگام که امام حسن عسکری علیه السلام در عراق بود، ابومحمد فضل بن شاذان رحمه الله او را به عراق فرستاد. وی میگوید: خدمت امام عسکری علیه السلام شرفیاب شدم. چون خواستم از محضر آن بزرگوار بیرون روم، یکی از کتابهایی که همراه داشتم و آن را در ردای خود پیچیده بودم به زمین افتاد. امام عسکری علیه السلام آن را برداشت و در آن – که از تألیفات فضل بن شاذان بود – نگریست و برای او طلب آمرزش نمود. او میگوید: امام علیه السلام فرمود: من بر مردم خراسان – که شخصیتی چون فضل بن شاذان میان آنها است – غبطه میخورم» [۶۷۲] . و نیز او میگوید: «عدهای برای محمد بن حسن روایت کردهاند، از جمله ابوسعید محمود هروی که گفته است: ابوعبدالله شاذانی نیشابوری این مطلب را شنیده و برای او گفته شده است که امام عسکری علیه السلام سه بار پی در پی برای فضل طلب آمرزش کردند» [۶۷۳] . [ صفحه ۳۲۵]
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *