از دیدگاه سخنوران و محققان, امامت و رهبری، حاکمان زمان

روایت جابر در تصریح به امامت امام عسکری (ع)

در کمال الدین از جابر بن عبدالله انصاری روایت کرده است: «وقتی خداوند – عز و جل – آیهی شریفهی (یا أیها الذین آمنوا أطیعوا الله و أطیعوا الرسول و أولی الأمر منکم» را بر رسول گرامی خود نازل فرمود، عرض کردم: ای رسول خدا صلی الله علیه و آله ما خدا و رسول او را [ صفحه ۴۱] شناختیم، اما اولو الامری که خداوند اطاعت آنان را هم سنگ اطاعت شما خوانده کیانند؟ حضرت فرمود: ای جابر، آنان جانشینانم پس از من، پیشوایان مسلمانانند. نخستین فرد آنان علی بن ابیطالب و سپس حسن و حسین و بعد علی بن حسین، سپس محمد بن علی که در تورات معروف به باقر است. تو ای جابر، او را درک خواهی کرد و آنگاه که با او دیدار میکنی، سلام مرا بدو برسان. سپس صادق جعفر بن محمد و بعد موسی بن جعفر و آنگاه علی بن موسی و پس از او محمد بن علی و سپس علی بن محمد و بعد از او حسن بن علی و سپس هم نام و هم کنیهی من، حجت خدا در زمینش و ذخیرهی او میان بندگانش، پسر حسن بن علی خواهد بود. او کسی است که از چشم شیعیان و دوستدارانش به گونهای غایب میشود که در آن غیبت، کسی بر اعتقاد به امامت او استوار نمیماند، مگر آن کسی که خداوند قلب او را به وسیلهی ایمان آزموده باشد…» [۳۴] .
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *