امامت و رهبری، حاکمان زمان, حوادث، وقایع، هجرت

المهتدی خلیفه ای منزوی

المهتدی شهرت یافت که از خلفای پارسا و بی علاقه به دنیا و بیش از دیگر خلفا خدا ترس بود و به عبادت و پرهیزکاری اهتمام میورزید تا آن جا که ابن کثیر و دیگران دربارهی او گفتهاند: «المهتدی از حیث دینداری و رفتار نیک، از همهی خلفا شایستهتر بود و بیش از آنها به پرهیزکاری و عبادت میپرداخت و از مردم کناره میگرفت» [۵۵۲] . ولی واقعیت خلاف این ادعا است. این خلیفه در حقیقت گوشهنشین و منزوی بود، نه پارسا. آری، از شدت پرهیزکاری و تقوا و ترس از خدا، سعی در نابودی علویان به ویژه امام حسن بن علی عسکری علیهما السلام – که به جهت کینه و حسد به او، با وی این چنین رفتار میکرد – داشت؟! کلینی از محمد بن حسن بن شمون روایت کرده که: «میگوید: احمد بن محمد برایم روایت کرد و گفت: هنگامی که المهتدی به قتل و کشتار و هواداران امام پرداخت، طی نامهای به آن حضرت نوشتم: مولای من، سپاس خدایی را که فکر و اندیشهی خلیفه را از ما منصرف کرده [ صفحه ۲۸۰] است. به من خبر رسیده که وی شما را تهدید میکند و میگوید: به خدا سوگند، آنها را از صفحهی روزگار محو خواهم ساخت. ابومحمد علیه السلام در پاسخ نوشتند: عمر او کوتاهتر از آن است که بخواهد چنین کاری کند. از امروز پنج روز بشمار و روز ششم وی با خواری و ذلت کشته خواهد شد. همان گونه که امام علیه السلام فرمود، اتفاق افتاد» [۵۵۳] .
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *